Girit Mutfağı ve Mola: Demirin Karaya Değdiği An

Uzun seyirlerin ardından bir limana girmek, sadece tekneyi değil insanı da bağlamak gibidir. Yelkenler indirilir, motor susar, demir dibe yerleşir. Girit’te mola, denizde geçen günlerin ardından zamanın yavaşladığı o nadir anlardan biriydi.

Girit mutfağı, adaya ayak basar basmaz kendini belli eder. Zeytinyağı burada bir malzeme değil, başlı başına bir dildir. Masaya gelen her tabakta güneş, rüzgâr ve toprak vardır. Denizden gelen bir yolcu için bu tatlar, bedenin ihtiyaç duyduğu sadeliği sunar.

İlk akşam, küçük bir liman kasabasında, gürültüsüz bir tavernada geçti. Dakos, domatesin ve peynirin en yalın hâliyle; yanında yabani otlarla yapılmış sıcak bir tabak. Denizden sonra ağır yemek değil, dengeli ve gerçek tatlar ararsın. Girit mutfağı bu konuda cömerttir.

Bir mola, sadece yemekle ölçülmez. Sabah yürüyüşleri, dar sokaklarda rastlanan eski tekneler, ağlarını onaran balıkçılar… Hepsi yolculuğun parçasıdır. Seyirde sürekli ileri bakarken, molada çevreye ve kendine bakmayı öğrenirsin.

Girit’te zaman, acele etmez. Kahve uzun sürer, sohbet sessizdir. Bu ritim, denizden gelenler için bir tür yeniden ayarlamadır. Haritalar katlanır, rotalar askıya alınır. O an önemli olan, bir sonraki geçiş değil, bulunduğun yerdir.

Mola bittiğinde tekne yine hazırdır. Ama bu kez sadece yakıt ve su değil, insan da tazelenmiştir. Girit mutfağı ve bu kısa durak, yolculuğun ortasında değil; tam da olması gereken yerindedir. Çünkü iyi bir seyir, ne zaman duracağını bilen seyirdir.